Problemy natury egzystencjalnej… Mimo że coraz częściej słyszymy o nich w różnych audycjach radiowych i telewizyjnych, nie każdy zdaje sobie sprawę z tego, co tak właściwie kryje się pod tym popularnym hasłem. Niniejszy artykuł powstał celem rozwiania tego typu wątpliwości.

Kiedy możemy więc mówić, że dane osoba cierpi na problemy egzystencjalne? Do podstawowych wyznaczników takiego stanu należy poczucie wyobcowania oraz przekonanie o nikłej wartości swego życia. Chory nie potrafi dostrzec radości oraz satysfakcji płynących ze jego dokonać. Zazwyczaj jest przytłoczony przez wszechobecne zagubienie oraz szeroko rozumiany brak sensu istnienia. Zlekceważenie takiej postawy może doprowadzić do podjęcia prób samobójczych. Ważna jest więc szybka reakcja i odpowiednio zorganizowane leczenie.

Najskuteczniejszą metodą jest profesjonalna terapia egzystencjalna. Należy pamiętać, że jej celem nie jest rozwiązanie wszelkich życiowych kłopotów pacjenta. Skupia się ona natomiast na nauce walki z egzystencjalnym strachem i wspieraniu świadomego formułowania życiowych celów. Nie można tego jednak osiągnąć bez zindywidualizowanego podejścia do każdego pacjenta oraz przywrócenia mu poczucia bezpieczeństwa i prawdziwego jestestwa.

Mimo wspomnianej już indywidualności, praktycznie na żadnej terapii nie może zabraknąć kwestii związanych z sensem życia, jego pożądanym wyglądem i ograniczeniami. To właśnie przejmujący bezsens jest największym problemem egzystencjalnym, który zauważalnie rzutuje na codzienne życie i często staje się źródłem zaburzeń nastrojów czy osobowości. Terapia stanowi pomoc w samodzielnym jego rozwiązaniu. Istotne jest przekonanie o nieodzowności i konieczności zaakceptowania rozgrywających się wokół wydarzeń. Czymś takim są również życiowe kłopoty pacjenta, a także wysiłek włożony w konfrontacje z nimi.

Dla terapii egzystencjalnej charakterystyczny jest brak obszernej diagnozy i ukierunkowania na zdrowie psychiczne. Ich miejsce zajmują dążenia do swoistego oświecenia natury filozoficznej oraz emocjonalnej. Dzięki niej możliwe staje się powiązanie osobistych problemów z poczuciem sensu, identyfikacja swego miejsca w społeczeństwie, zaakceptowanie samego siebie i uruchomienie dążenia do samorealizacji.