Zaburzenia odżywiania to dolegliwości, które dotykają przede wszystkim młode kobiety – zwykle w wieku 15-19 lat. Mimo zróżnicowanych cech charakterystycznych, dysfunkcje te łączy przekonanie o niemożności sprawowanie kontroli nad wagą bez podjęcia bardzo dużego wysiłku, który przyjmuje formę wiele niebezpiecznych dla zdrowia praktyk, np. ekstremalnych diet. Dla chorego, ilość kilogramów i wygląd sylwetki stają się najważniejszymi determinantami sposobu życia.

Jednym z najczęściej spotykanych zaburzeń jest anoreksja. Przejawia się ona silnym przeświadczeniem na temat swej otyłości – nawet, gdy na skutek odchudzania waga spadła poniżej prawidłowej normy. Niezwykle rygorystycznej diecie towarzyszy często wywoływanie wymiotów czy stosowanie środków przeczyszczających. Charakterystyczne jest również dążenie do osiągnięcia doskonałości w różnych dziedzinach życia. Anoreksja wyniszcza organizm do tego stopnie, że może doprowadzić do śmierci, a jej leczenie często należy rozpocząć od hospitalizacji.

Kolejne dość powszechne zaburzenie stanowi bulimia, czyli żarłoczność psychiczna. Zmagające się z nią osoby – w krótkim czasie zjadają bardzo duże ilości wysokokalorycznego jedzenia, by chwilę później – z powodu silnego poczucia winy – prowokować wymioty. Praktykom tym towarzyszą również tymczasowe głodówki, intensywne ćwiczenia fizyczne czy stosowanie środków przeczyszczających. Chorzy na bulimię ciągle znajdują się pomiędzy pragnieniem jedzenia a strachem przed otyłością. Cechuje ich złe samopoczucie, zaniżona samoocena i apatyczność.

Bardzo podobnym zaburzeniem jest kompulsywne objadanie. Zasadniczą różnicą stanowi tu jednak brak przeciwdziałania skutkom przejadania. Typowe jest więc systematyczne przybieranie na wadzę, prowadzące do – zwiększającej ryzyko chorób serca – otyłości. Warto zwrócić uwagę, że zaburzenie to wywołuje problemy z właściwą interpretacją bodźców, utożsamiając każdy z uczuciem głodu.

Walka z zaburzeniami odżywiania ukierunkowana jest głównie na ukształtowanie prawidłowych nawyków żywieniowych. Niezwykle istotne jest również zrozumienie własnych potrzeb oraz odpowiedni sposób komunikacji z innymi ludźmi. Najlepsze efekty przynosi terapia kompleksowa, która sesje psychoterapeutyczne łączy z wizytami u lekarza i dietetyka. Dobrym rozwiązaniem jest także aktywne współuczestnictwa rodziny chorego.